Wala na’y ayo, yamyam niyang yamo.
Magtagbaw na lang unta siya’g pamalikas—
hinampak, giatay, peste!— apan unayon man siya’g
tuok sa iyang hangak. Ubo nga galagubo. Galinog
ang giagup-op niyang lantay. Lupig pa’y
gidat-ogan siya sa punoan sa kamagong
samtang gisuyop siya sa huyong-
huyong sa iyang mga pangutana
nga pilpilon ra sa iyang panampiling: Kanus-a kaha
mouli si Inday Lulay, iyang bugtong liwat? Gidagit
sa Kano nga ango-ango na hapit. Kanus-a kaha
moduaw pagbalik ang iyang pinanggang
Minyang? Basi’g nangluod na kay wala
matabasi ang mga balili ug bunglayonon
nga pasagad la’g dasdas ug dam-ok
sa lunhaw nilang anino sa iyang
lubnganan. Labaw pa sa tuob og palina
ang alisngaw sa iyang alingasa: Asa na man tawon
ang mga silingan? Ambot lang kon niapas ba sila
sa nikagiw nga mga Rohingya. Ambot pod kon
nakiglumba sila sa mga nangikyas gikan sa Kabul
dihang nilanog ang gatibugol nga hukal sa tutonlan
hangtod gakurog ang iyang mga tudlo sa gakatol
nga kahidlaw: pangalap, pangadlip, ug pagpabukal
og mga hagonoy, kipi-kipi, tawa-tawa, mangagaw…
Ug padayong nangutkot sa labad ang tigtagna
sa panahon, gisampongan ang pagpahit sa ngabil
lakip sa panghupaw. Wala mag-inusara
ang adlaw. Galuom. Gamaskara og dag-om. Gaapong
sa galaray nga aso: mga minatay nga miunong sa tiaw--
mga santilmo nga lunop ang pagkasaag sa kalasangan
ug kalawran nga giuhaw, gasupsop sa patag.
-- MICHAEL U. OBENIETA
Topeka, Kansas, USA
No comments:
Post a Comment