Nagbaktas ko sa dalan kay
way ikapliti
Dihang nakita ko siya
sakay sa kotse.
Samtang gihagkan niya ang
drayber niini
Gilabyan lang ako daw
giugbok nga poste.
Gisagpa ko ang akong
nawong sa pagtino
Kon kining nakita ko,
damgo ba o mino.
Tinuod gayod kini, dili
tumotumo
Ang akong hinigugma miluib
kanako.
Misaka dayon ang presyon
sa akong dugo
Sa pangabubho nanginit
akong tangkugo.
Dungan sa masuk-anon ko
nga pagpangumo
Gisuntok ko ang paril ug
misinggit,”Buno!”
Sa kahapdos niining dughan
nga nagisi
Daw wala nay bili ang
akong kinabuhi.
Mitabok ako sa dalan way
lingi-lingi
Bahalag mabanggaan,
maligsan, mabungi.
Sa maangso nga suok ako
nagpahipi
Wa ko kapugnging mga
ngabil sa pagtibi.
Kay ang labing masakit sa
iyang paglingi
Mitalidhay siya ug kanako
nanghiwi.
Walay tumong ako nga
naglakaw sa dalan
Gikataw-an, gilibak sa mga
silingan.
Mirisi kuno sa akong
katamilian
Sa bayeng sosyal ug
maanyag gibulagan.
Busa ania nagaantos sa
kamingaw
Kining timawang
nag-inusara,nagtukaw.
Ang panumdoman nga sama sa
iring laaw
Wa sumhi’g lungkab sa
kagahapong nabahaw.
Sa mga palahubog ako
nakigtagay
Nagkadaiyang ilimnong
makasarasay.
Sa pagtuo nga mangalumos,
mangamatay
Mga kagaw sa kapakyasang
mikulamay.
Apan bisan sa akong
pagkamang sa lantay,
Bisan sa adlaw ug gabii
kong pagdul-ay,
Bisan sa mainit nga sabaw
sa kamunggay,
Isinggit ko kaniya ang
akong pagmahay:
“Isikma kanako ang tanan
mong pagtamay!
Padayon kong hilakan ang
gugmang nayayay.”
-- LUKAS MAKAPULING
Raleigh, North Carolina, USA
