mensahe sa amigang nag-inusara, gikan sa Germany padulong sa Pilipinas

(alang ni Joji) 

Wa man tingali’y kalainan ang tawo og ang kahoy 

kon bahin sa pagtisok 

ug pag-inusara ang hisgotan. 

Gitaoran og sangang tubo ang imong ulo 

sa pagkasakit nimo niadto 

ug sa inanay nanggamot ang daghan 

lunhawng mga hunahuna. 

Bisan pa sa pag inusara 

nagluto ka og mga bag-ong pagkaon, 

naglaraw og bag-ong mga libro ug mga gumalaysay 

nga imong gitagik sa duga sa sanga. 

Ang imong mga estudyante nahingangha 

ug nanglad-ok sa imong mga pulong. 

Kalipay, miga, daghang dibuho sa mga bulak, prutas,

dahon ang gihulad sa imong mga tudlo, 

milabong ug milakatay gikan sa tinuldok nga sanga. 

Ang kapa-kapa sa kakahoyan mao’y paghangop nimo 

diha sa ilang tag-sa tagsang gitindogan, sa pagsulod mo 

sa lasang sa imong pag-inusara, 

kamaya nila sa paghimamat sa ilang kadugo 

wala ka mag-inusara-- asawa, inahan, anak, 

ang ilang mga dahon nangatagak sa imong sinina, 

bukton, sapatos 

ug ang imong mga tunob wala makatugaw 

sa mga laya nga mihapnig sa yuta. 

Ako usab naglakaw sa kakahoyan karon 

sa pagsugod sa tingtugnaw 

diin ako hilwas, ako rang usa, 

uban ning mga kahoy sa nangalarag nga mga dahon. 

Nangalarag ug nagpakita na sa tinuod nilang mga bulok. 

Estoryahan ko sila, itapion ang punoan 

aron makadungog sila sa pagpitik sa akong kasingkasing, 

sa pagkapay sa akong mga baga nga kaluparon. 

Nadawat mo ba ang akong mensahe nga gipadala ko 

pinaagi sa ilang mga gamot?

-- ESTER TAPIA 

Nordrhein-Westfalen, Germany