si mama ug ako

Sa waiting room gisalida sa dakong TV ang dakong pista 

ug nakit-an nato nga ilang gihagkan ang tiil sa santos. 

Gasinaw na kini sa kadaghang mga ngabil 

nga nipilit didto sa daghang katuigan. 

Ilang gipahiran sa ilang gadalag nga mga puting panyo 

ang sidsid sa sinina niini nga napanas na ang asul nga pintal. 

Nindot ang nawong niini. Maayong pagkakulit, 

ang gamilagro nga motungha og lain-laing lugar 

sa usa ka higayon nga gipikas-pikas 

ngadto sa gatosan ka mga tuldok sa panahon. 

Giestoryan ko nimo niadtong gamay pa ko 

dihang nakasunod ko og tambokon hamtong babaye 

nga natagakan og singko pesos atubangan sa estatuwa; 

dihang nanguros ko ug nipunit og kwarta ug nikapakapa 

og dagan apas sa babaye aron pag-uli niini; 

nipahiyom siya og taman sa kalipay 

nga daw nipakayab sa akong mga tiil. 

May mga gasgas pa kaha karon 

sa pagtuo nga nahabilin nako? 

Sa sulod sa kwarto sa doktor nagtindog 

ang mga kahimanan nga dunay mga belo 

sa may daplin nagpangidlap, nagtutok, 

walay dugo apan mosubay sa imong kaugatan, 

walay mga kasingkasing apan mopitik-pitik 

ug moawit inig-taod sa imong dughan. 

Tan-awa, dunay nota sa musika nga migawas, 

misaka ug mipaubos, misaka, mipaubos. 

Gigunitan ko ang imong mga kamot, 

bugnaw; ang mga gamot-gamot migimok 

pagtuyhakaw gikan sa kangitngit, 

paghangad sa kahayag. 

Ang imong palad sapnoton, balason, 

morag pirmi kang dunay gikumkom. 

Hatagan tika og kausa ka libo ka mga halok 

aron dili ka mahimong kahoy. 

Ug laing usa ka libo aron dili ka mahimong bato. 

-- ESTER TAPIA  

Nordrhein-Westfalen, Germany